Blog Aline Molenaar:

Actie op het plein

Maandag 2 juli a.s. wordt er door Vanuit Autisme Bekeken actie gevoerd op het Plein voor de Tweede Kamer.

4000 lege schoolschriften die op het Plein liggen symboliseren jongeren die thuis zitten. Per Saldo ondersteunt deze actie van harte. We schreven er al brieven over naar de Tweede Kamer.

Dat passend onderwijs niet genoeg maatwerk biedt en jongeren met een levenslange lichamelijke, verstandelijke of psychische/psychiatrische beperking nauwelijks worden genoemd in de evaluatie van de Jeugdwet. Daar ben ik diep door geraakt. Hoe kan dit? Roepen ze niet hard genoeg? Is de noodzaak onvoldoende omdat ze toch geen overlast bezorgen op pleinen en stations? Het wordt hoe dan ook tijd dat deze doelgroep van zich laat horen.

Kom maandag om 11.30 uur ook naar Den Haag!

Wel/niet in beeld in evaluatie Jeugdwet

Wie er wel in beeld komen bij de evaluatie van de Jeugdwet zijn de jongeren die door omstandigheden hulp nodig hebben. Omdat hun ouders niet voor hun kinderen kunnen zorgen bijvoorbeeld. Of vanwege geweld binnen het gezin. Heftige problematiek, dat zeker. Maar er is daarnaast nog een groep die net zo goed hulp en ondersteuning nodig heeft: de jongeren met een levenslange beperking. En die komen in de evaluatie van de Jeugdwet niet aan bod. En dus ook niet het plan dat  door minister Hugo de Jonge is gemaakt.

Nu wordt beloofd dat er voor deze groep een goed plan komt, terwijl er heel veel zaken niet goed gaan die nú al alle aandacht nodig hebben. Kijk maar naar het zwartboek dat we met elkaar hebben gemaakt en dat inmiddels naar de Kamer is gestuurd. Dan zie je dat juist ook de groep met een pgb ongelooflijk in de knoei zit. Omdat gemeenten terughoudend zijn, niet of te weinig willen of omdat er te weinig deskundigheid is om de situatie goed in te kunnen schatten.

Nu toch rechten door VN-verdrag?

We strijden al vele jaren voor de positie van mensen met een beperking. Dan denk je, met het VN-verdrag in de hand gaat het echt wel lukken. Eigenlijk zou er nu heel veel werk gemaakt moeten worden van het recht om onderwijs te kunnen volgen, om zelfstandig te kunnen wonen, om zelf in je levensonderhoud te kunnen voorzien enzovoort. Eigenlijk zou het VN-verdrag hieraan een extra impuls moeten geven.

Er zijn hier en daar wel inspanningen, zeker, maar voor mensen met een beperking, met name de jeugd, is er nog veel te weinig gedaan en dat moet veranderen.

Onderwijs, bied meer maatwerk!

Jongeren met een beperking moeten zich ook in de maatschappij zien te redden. Ook zíj moeten daarvoor worden klaargestoomd. Als dat niet lukt op de gangbare manier, dan moet het anders, met maatwerkvoorzieningen. Daar is haast bij geboden, voor je het weet ben je immers 18 jaar. In die tijd moet je je kunnen blijven ontwikkelen, anders heb je er een probleem bij. Als school daar niet altijd de juiste plek voor is, dan moeten er omstandigheden worden gecreëerd, waardoor jongeren zich wel goed kunnen ontwikkelen. Bijvoorbeeld door onderwijs op een andere locatie dan school te volgen. Door ze meer tijd te geven om hun ontwikkelings- mogelijkheden te kunnen benutten.

Het is heel jammer dat het huidige passend onderwijs niet voldoende maatwerkvoorzieningen kan leveren. Dat blijkt wel uit het feit dat er 14.000 thuiszitters zijn. Terwijl er genoeg oplossingen zijn.

Ik zou willen dat scholen meer lef tonen om meer maatwerk mogelijk te maken, zodat kinderen zich cognitief – in het leren – beter kunnen ontwikkelen. Sommige kinderen zijn bijvoorbeeld geholpen met een zogenoemde ‘schaduw’, een begeleider die het kind bij de les houdt. Deze begeleiders zijn over het algemeen heel rustig, daar heb je geen last van in de klas, ze hebben alleen een eigen stoeltje nodig. Toch is hier weerstand tegen bij scholen. Dat begrijp ik niet. Je zou zeggen: waar een wil is, is een weg.

Geen gehoor, dan maar zelf oplossen

Wat nu gebeurt is dat de problemen in gezinnen naar binnen slaan. Mantelzorgers raken overbelast. Thuissystemen slaan op tilt. Relaties lopen stuk. Ouders stoten te vaak hun neus, waarna ze het opgeven en zelf oplossingen zoeken gaan. Soms leidt dit tot ernstige gevolgen. Zoals bij de moeder die te vaak tegen een muur aanliep, het niet meer aankon en uit het leven stapte. Telkens weer die klappen incasseren, teleurstellingen verwerken, zien dat je kind terugvalt. Dat zijn tegenslagen die ouders een tijdje kunnen opvangen, maar op een gegeven moment is de rek eruit en ga je je terugtrekken.

Laat je zien

Tegenwoordig zet je je kind niet meer op het bureau van degene die verantwoordelijk is voor jouw situatie. Bezet je geen drukke kruispunten meer. Dergelijke acties voerden we misschien 10 jaar geleden nog, maar dat zit niet meer in onze tijdgeest. Actie wordt gevoerd op sociale media, vaak anoniem. Als je trending topic wordt, heb je succes, maar wat levert het op? Met een actie zoals op het Plein worden de kinderen die buiten de boot vallen gezien. Wordt duidelijk gemaakt dat wanneer je deze jongeren buiten spel zet, je niet alleen hen beschadigt, maar  je hiermee ook een stuk toekomst van Nederland weggooit. Getalenteerde kinderen, die veel voor onze maatschappij kunnen betekenen. Kinderen die nu een negatief zelfbeeld krijgen of zelfs in een depressie raken. Zij mogen geen vergeten groep worden, ze moeten nu maar eens gezien worden.

We mogen ons er niet bij neerleggen dat een hele groep niet mee kan doen, dat deze jongeren buiten de maatschappij komen te staan. Het is schande hoeveel thuiszitters wij hebben in Nederland. We zijn nu op de helft van het thuiszitterspact, waarin is bepaald dat er in 2020 geen thuiszitters meer mogen zijn, langer dan 3 maanden. Nou, het zijn er ongeveer nog net zoveel als toen ze twee jaar terug begonnen.

Wel komen!

Destijds hadden we na een oproep van Per Saldo heel snel mensen beschikbaar die hun situatie uit de doeken wilden doen. Voor tv, een krant of andere media. Nu kost het ons meer moeite om mensen zover te krijgen dat ze hun verhaal willen vertellen. We merken angst, je niet durven laten zien, bang zijn zelf de dupe te worden van kritische uitlatingen in pers en op sociale media: over elk jaar maar weer een indicatie aanvragen, zich niet begrepen voelen, afgewezen worden, in bezwaar moeten gaan.

Laat ik er dit over zeggen tegen ouders en jongeren: bang zijn voor represailles mag nooit de reden zijn om niet mee te doen aan deze actie. Weet dat wij dan om jullie heen gaan staan en we jullie helpen bij het verdere traject.

Wat er gaat gebeuren

Komende maandag, 2 juli, 12:15 uur, liggen er niet alleen 4000 schriftjes op het Plein. Er wordt ook een manifest aangeboden aan de Tweede Kamer, waarin staat wat nodig is aan maatregelen. En schriftjes met citaten van ouders en jongeren. We willen graag dat zoveel mogelijk ouders en de jongeren zelf in gesprek gaan met Kamerleden. Dat zij op de publieke tribune komen zitten om met eigen oren te horen, wat Kamerleden over hen zeggen. Maar dan moeten jullie er wel zijn!

Ten slotte

De actie van Per Saldo in 2011 op het Plein maakte diepe indruk op ons land. De verbondenheid die we toen met elkaar hadden was enorm. We gingen samen voor iets waar we van overtuigd waren. En met succes! Het pgb stond op het spel, maar is inmiddels verankerd in alle wetten. Laten we die strijdlust weer nieuw leven in blazen, omwille van de toekomst van onze kinderen. Ik hoop u maandag te begroeten!