Afspraak

Afgelopen zaterdag had ik een afspraak in Eindhoven bij Aquamarijn. Ik zou meedoen aan een cirkel van creatie. Ik had me er heel erg op verheugd. Ik zou ook een geleende dvd meenemen om te retourneren. Die had ik bij onze eerste kennismaking met M en J gekregen om te kijken.

Afzegging

Kom ik daar aan, wat hoor ik, ‘M en J hebben afgezegd’. ‘O’, zei ik, ‘da’s jammer zeg!’. De dame aan de balie ging het voor de zekerheid nog navragen, maar men zei dat ze idd hadden afgezegd.

Ik besprak met haar dat ik M en J al eens had mogen ontmoeten en nu een afspraak had gemaakt vanwege de dvd die ik zou teruggeven en dat ik aan de workshop zou meedoen. Zij vond het ook jammer omdat M zo’n bijzondere jongeman is. Goed, verder had ik daar niets te zoeken, ik was voor M gekomen. Ik maakte rechtsomkeert. Erg vreemd, ik had geen afzegging gehad, we hadden een paar dagen van tevoren nog contact gehad via facebook-messenger.

Pijn

De teleurstelling was groot. Eenmaal thuisgekomen besloot ik een berichtje via facebook-messenger te sturen, dat ik op tijd bij Aquamarijn was. Ik kreeg niet meteen een berichtje terug. Het rotgevoel bleef. Maar.. over tot de orde van de dag. Carel moest naar Club Sam. Speeltuinmiddag. Op dat moment heeft hij waarschijnlijk mijn enorme teleurstelling ook gevoeld want hij wees steeds af en wilde niet aankleden. Toen hij zijn kleren aanhad wilde hij zijn broodje niet eten. Toen het eten uiteindelijk gelukt was, was hij er klaar voor op één ding na, nog 1 liedje luisteren. Doet op dat moment die …cd het niet. Een hoop gedoe, maar de cd deed niks, en de tijd tikte maar door. Carel gedwongen zonder liedje mee te gaan: ‘we luisteren in de auto wel naar Michael Jackson, kom jongen!’ Hup, veel te laat de auto in en dus veel te laat aangekomen bij de speeltuin. De reactie: een boze coördinator die zijn stem deed gelden. Wij, Eric en ik, allebei heel geagiteerd terug naar huis. Ik probeerde bij te komen, maar het lukte niet. Dus stortte ik me maar op de was. En zo bleef ik weglopen van de pijn.

Symbool

Wat was er nou symbolisch geweest? Pas een dag daarna kwam ik dichter bij het gevoel van ultieme afwijzing. Het doet nog steeds zo’n pijn.. Het gaat terug tot aan mijn geboorte. Die was behoorlijk traumatisch. Ik moest eruit, mijn moeder had zwangerschapsvergiftiging dus ik moest geboren worden. Toen ik er was, moest ik meteen naar het ziekenhuis. Ik was zo’n zes weken te vroeg en had niks bij te zetten. Pas zes weken daarna kwam ik thuis. Ik heb niet kunnen hechten, zeg maar gerust, nooit kunnen hechten. Alles heb ik gevoeld, de negatieve energie van de mensen om mij heen toen ik net geboren was, ik was er bijna de reden van dat mijn moeder overleed. De teleurstelling van deze mensen dat er iets was met dit kind en de verschrikkelijke rit naar het ziekenhuis. Ik heb de urgentie gevoeld: ‘te laat komen is doodgaan, vechten vechten’.

PRI

Middels de PRI therapie heb ik deze zo vroeg in de amygdala opgeslagen herinneringen herontdekt, maar blijkbaar niet voldoende doorvoeld: dat het oud is en niet nu, dat ik het mag loslaten. Wat gebeurd is in het verleden draai je niet terug, ik zal het in mijn heden moeten integreren en in het verleden laten. De teleurstelling van de, zonder dat ik het wist, afgezegde afspraak was blijkbaar nodig om mij nog eens goed te laten doorvoelen wat mij is overkomen. Nee, ik ben niet verwelkomd op deze wereld. Ik ben er met een schok opgezet. Die oude pijn zal ik nog vaker moeten doorvoelen om een nieuwe verbinding te maken in mijn hersenen. Zo werkt de Past Reality Integration namelijk. Ik weet dat ik het kan, het is me al vaker gelukt. Maar mijn afweer werkt zo goed dat ik steeds vluchtte.

Zelfhulpboek
Wil je meer weten over oude pijn en hoe afweer werkt en  hoe je evenwichtiger wordt middels PRI, lees dan de boeken van Ingeborg Bosch. ‘De herontdekking van het ware zelf’, ‘Illusies’, ‘De onschuldige gevangene’. Inmiddels is er ook een zelfhulp-boek verschenen nl.: ‘PRI en de kunst van het bewust leven’.