De naaimachine

Al jaren denk ik: ‘zal ik eens een keer een naaimachine aanschaffen om o.a. Carels broeken korter te maken?’ Carel groeit niet meer in de lengte en zijn broeken moeten steeds wel 20 cm omgeslagen worden. Ik laat ze regelmatig vermaken. De afgelopen week heb ik er dan een besteld, met 21 steken, gewoon via wehkamp.nl vanuit de luie stoel, hij zou de volgende dag al worden bezorgd.

 

$_82

 

Een vrolijke bezorger

Zaterdagochtend zag ik een hele vrolijke  post-nlman aan komen lopen. Hij keek naar binnen, zag mij zitten en tikte op de raam van ‘maak ff open, vrouwke.’ Ik deed de deur open en hij zei “goeiemorgen”, ik zei: “ha, daar istie.”
“Dat weet ik niet”, zei hij. Ik zei:”jawel deze heb ik gisteren besteld.” Hij wees naar de naaimachine en zei: “mijn schoondochter die kan ook, uh, naaien. Als ik vragen mag: wat heb je nou voor zo’n ding betaald?” “Inclusief bezorgkosten, 85 euro”, zei ik. “O”, zei hij, “hee bij de Aldi hedde een Singer voor 100 euro. Da’s een goed merk he?” Ik zei: “ja dat klopt”. Toen zei hij: “Hee, uh, naai ze he?” We moesten erg lachen toen. (dit zinnetje had hij natuurlijk al op het puntje van zijn tong liggen op weg naar de klant). Een mooi begin van de dag met zo’n vrolijke bezorger.

Uitpakken

We brachten Carel naar Club Sam, bij terugkomst thuis maakte ik de doos open. Stroom eraan en de gebruiksaanwijzing lezen. Alles wees zichzelf behalve hoe je de spoel moet “laden”. Wat doe je dan? Eric zei: “kijk ff op youtube.” Dat deed ik. De meeste filmpjes zijn in het Engels, dus mijn woordenschat op het gebied van naaien is weer mooi uitgebreid.
Toen was het tijd om Carel op te halen. Ik liet de machine op tafel staan.
Carel liep naar binnen en gaf een grom en schoof de machine weg. Het klopte niet in het thuiskomen. Hij kan er niet zo goed tegen als het iets anders verloopt dan gebruikelijk, de autistische trek in het syndroom van Down. Ik zei: “Dat is mama’s nieuwe naaimachine, Carel.” Carel liep snel weg.

Trots

Ik zette de machine weg en wachtte een paar dagen. Ik bekeek nog wat filmpjes over de spoel en het zomen van een broek met behoud van de originele zoom.
Gisteren begon ik eraan. Spoeltje ging goed en de broek zomen ging ook goed. Het is vooral meten en afspelden wat belangrijk is. Ik was helemaal trots dat het zo goed gelukt was. Wat een plezier! En per broek bespaar ik zo 10 euro aan vermaakkosten.
Waar komt nou dat trotse gevoel vandaan? Waarom heb ik de machine niet eerder besteld?  Ik keek al jaren op internet uit interesse, en stelde steeds de vraag: Zal ik er nu wel of niet een bestellen? En dan deed ik het maar niet.

Afweer

Als ik nu dan hierop terugkijk en naar het gevoel ga, wat bij het ‘niet bestellen’ hoort, zit daar achter ‘de angst om te falen’ en ‘iedereen kan naaien, behalve ik.’
Mensen die mijn blogs lezen die over P.R.I. gaan, zullen de afweren herkennen. Angst (faalangst) en Primaire Afweer (ik kan het niet).

Past Reality Integration

Het fijne is dat P.R.I. een ‘way of life’ is geworden. Ik heb gisteren terwijl ik de broek aan het korter maken was geen moment gedacht dat ik het niet kon. Vijf jaar geleden zou dat wel het geval zijn geweest. Nog voordat ik met de PRI-therapie begon. Zo viel de knikker nl. altijd. Ik geloofde daadwerkelijk dat ik het nooit zou kunnen. (Zie ook ‘De herontdekking van het ware zelf’ geschreven door Ingeborg Bosch)

Illusie

Het mooie van het toepassen van PRI is dat elk stapje dat je zet, een wereld van verschil kan maken. Voor jezelf en de mensen om je heen. Je gaat meer in het nu leven als je de afweer weet te ontmantelen. Op het bospad en niet op de snelweg. PRI geeft je de tools om een nieuwe verbinding te maken in je hersenen. Kortom: je laat de knikker de andere kant oprollen. Nee, ik bedoel het niet zoals NLP (neurolinguistischprogrammeren).
Bij NLP houd je jezelf een andere illusie voor. Daarmee ga je aan het gevoel, de oude pijn die uit je kindertijd komt, voorbij. PRI zorgt ervoor dat je de oude pijn gaat voelen en een plaats kunt geven in het verleden en vervolgens integreert in het nu. We hebben allemaal oude pijn, simpelweg omdat je ouders en/of verzorgers er niet altijd voor je kunnen zijn. Het zijn geen robots. Bovendien dragen ook zij hun verleden mee.
Door de integratie kunnen je hersenen een nieuwe verbinding maken. Wat het oplevert is dat je niet in de angst gaat zitten of de primaire afweer in gaat, met als gevolg dat je de naaimachine wegzet en het uitstelt. Je begint er niet aan. Mooi!

Zo, nu op naar de volgende broek en’ infinite creativity’, als ik Deepak Chopra even mag citeren.

Bekijk hier een indrukwekkend filmpje van de illusies van je ‘opgelegde leven’. Over heden, verleden en leven in het nu.